شاختایی

آآآآآآآآآآآآآآآی

2011-11-23T21:32:00.001+01:00

دلم برای تنها بودن لک زده، برای با خودم خلوت کردن، برای توی محاق رفتن و تازه نفس برگشتن

سالهاست که خوابشم نمی بینم،

2011-11-06T19:23:00.001+01:00

لعنت بر کاری که دوست نداری،اما مجبوری و باید انجام بدی

2011-11-01T11:58:00.002+01:00

هیچ متوجه شدید که وقتی آدم از وقتش استفاده ی بهینه می کنه، عقربه های ساعت جنب نمی خورند؟

اما وقتی می خوای دو دندونه به خودت حال بدی، انگاری عقربه ها با هم مسابقه گذاشتند! والله

خودتون آزمایش کنید

2011-10-27T01:09:00.000+02:00

دستها می سایم

تا دری بگشایم

درد دل

2011-10-21T21:22:00.003+02:00

خدایا سپاس ازین دلی که بهم دادی

دلی ست به بزرگی دریا

می دونستی چه روزگاری برام رقم زدی

تا زنده ام می تونم گریه کنم

اشک کم نمیارم

2011-10-20T17:34:00.003+02:00

خیلی وقت بود که اینجا رو به روز نمی کردم، راستش بیشعوری بعضی ها حالم رو به هم زده بود، با اینگه کامنت-دونی رو هم بسته بودم هنوز یادآوری برخی نظرهای چندش آور رقبت به نوشتن رو کمرنگ می کرد. پنهون نمونه که این روزها هم حالی چندان تعریفی ندارم، حالا چرای اون بماند که به چندین دلیل بی دل و دماغم
این روزها سخت درگیر درس و امتحان و پروژه های صدتا یه غازم؛ و همچنان گره هایی بس معتنا به! اما زندگی در جریانه و باید که با اون رفت. دوست ندارم که یک دوره هایی باز تکرار بشه، مثلا مثل سال ۱۳۷۶ که هیچ وقت هیچ چیزی ازین سال یادم نمیاد، هیچ؛ چیزی که اون سال رو برام تاریخی کنه، پررنگ ترین اتفاق اون سال فوت داییمه. البته اینهم نکته ایه که ما از نسلی هستیم که همیشه هر سالی رو با یک واقعه به یاد میاریم، یا یک تجربه ی ناب در زندگی شخصی و یا یک حادثه ی تاریخی، وعموما هم حادثه ای نه چندان خوش. امروز سر کار داشتم برای یک همکار از خاطرات جنگ و حمله ی هوایی و کشته آوردن های هرروزه از جبهه و ....... تعریف می کردم و در کنارش چند تا سؤال هم از زندگی خصوصی خودم کرد و به این نتیجه رسید که: اوه! چه چیزهایی رو تو این ۴۰ سال گذروندی ها!!! و من برام عجیب نبود، چرا که هم نسل های من کم و بیش همینطوری سپری کرده اند، یکی سبک تر و دیگری سنگین تر، پسرهای هم نسل من یک جور و دختر ها یک جور و خلاصه باعث شد که باز یه چیزهایی یادم بیاد و برام دوره بشه که دیگه افتاده بودند گوشه ی عادت و کمتر سراغشون می رفتم. اونقدر که درگیر روزمرگی هام هستم. درس و کار و تنظیم دخل و خرج و بهونه های نو به نوی خانومچه و کنار اومدن با اطرافیان و ....... گره هایی که باید به راه باز کردنشون فکر کنم و راه حل پیدا کنم
یک نکته ی خیلی مسخره اینکه به شدت همه چیز رو فراموش می کنم، دیشب یادم رفته بود به بچه ام غذا بدم، مسخره نیست؟ البته می دونم علت چیه و الان کاری نمی تونم بکنم و مرتب یا می نویسم و یا توی آلارم موبایل ثبت می کنم که کی چه کاری باید بکنم، اما به مخیله ام عبور نکرده بود که باید برای آماده کردن شام هم جایی یادداشتی بگذارم. توی یک وقت فشرده باید چند تا کار رو انجام بدم و زندگی روزمره هم که به جای خودش و مسؤولیت های خونه هم که بله! دیشب خانومچه هم صداش ازین اوضاع دراومده بود
امروز شنیدم که قذافی هم به رحمت خدا رفت، اونهم رفت ور دست بن لادن و صدام حسین، و آب از آب هم تکون نمی خوره، اینها هم خوب سر مردم رو با این اخبار گرم می کنند و چون حناشون اخیرا زیاد رنگی نداره و مردم گرفتار تر از این هستند که مثل سابق دل به اخبارشون بدند، اینها هم اخبار رو داغ تر و داغ تر می کنند، یک روزگاری با خبر آغاز یک جنبش مردم تحریک می شدند و امروز یک رهبر، یک دیکتاتور پابرجارو خلع قدرت می کنند و می کشند، کک هیچ کس هم نمی گزه، خدا به داد دنیا برسه که بعد ازین چه به سر دنیا میارند تا بیشتر بتونند جلب توجه کنند
کاش افسانه ی ۲۰۱۲ حقیقت داشت و دنیا کن فیکون می شد و همگی از این شارلاتانیزم خلاص می شدیم
و متاسفانه هنووووووووز هم خیلی ها با این جریان همسو هستند و همه چی رو دنبال می کنند، خدا به داد دنیا برسه

دوازدهمین سالگرد فاجعه ی کوی دانشگاه

2011-07-09T08:16:00.001+02:00

امروز هجدهم تیر ماه است. یکی دیگر از آن روزها که تاریخ را ورق می زند. روزهایی که سراسر گواه رشادت ها و جانفشانی هایی است که توسط آنها که به بالاترین آرمان های انسانی باور داشته اند، رغم خورده است. آرمان هایی همچون آزادی و برابری، که بذرشان نسل های متمادی بر سینه خونین جوانان مان روییده است. دوازده سال است که ما در این روز سر بالا می گیریم؛ چرا که هجدهم تیر ماه از آن روزهایی است که این نسل نو، جانانه و شجاعانه حرکتی را آغاز کرد تا دوباره ثابت کند تاریخ به دست آنها که ایستاده مردن را به نشسته مردن در ذلت ترجیح می دهند نوشته می شود،نه دست های پنهان حاکمیت مستبد که سعی در تزریق بدلی قلابی و باب طبع خود از تاریخ دارد.

دو سال قبل، پس از روزهایی که طنین فریادهامان در خیابان، نوری بود برای جوانه زدن بذرهای امیدمان، در روزهایی که جامعه مان پیراهن خونین ندا ها و سهراب ها را بر تن کرده بود، دوباره به میدان آمدیم، اما این بار نه فقط در پی راه سبزمان، بلکه نشان دهیم آنچه در 18 تیر 78 بر کوی دانشگاه و برادران و خواهرانمان گذشته را فراموش نمی کنیم و بر خواسته های بر حقشان به قامت ایستاده ایم. آمدیم تا با فریاد بغض های فرو خورده یاران مان، پیام روزهای سرنوشت ساز را سینه به سینه به یکدیگر منتقل کنیم و نشان دهیم که حافظه تاریخی مان ضعیف نمی شود.

بار دیگر با دستهای خالی به خیابان آماده بودیم تا آزادی را فریاد کنیم و بر سر هرچه استبداد و بیداد است،نعره ای به وسعت حنجره های بی شمارمان بکشیم.اشک ریختیم و دهان هایمان مزه گاز اشگ آور گرفت،بدن هایمان زیر باتون و میله کوفته شد،تحقیر شدیم و در آخر خود را در فاجعه ای به نام کهریزک یافتیم.آنجا بود که "زنده ماندن" برایمان اولین و آخرین دغدغه شد.آنجا که همدلی هایمان تنها فریاد رسمان بود و فداکاری معنی شد و در آخرین روز،در زمان ترک آن قتله گاه 3 تن از آزاده ترین فرزندان این مرز و بوم،زیر چکمه استبداد به خون غلتیدند.دو سال از تلخ ترین روز های زندگیمان سپری شد و ما همچنان داغدار عزیزان از دست رفته مان هستیم که در برابر چشم های ناباور و دست های بسته مان جان سپردند و از ما کاری بر نیامد.در این روز به پایمردی و ایستادگی این سه تن و تمام آزادگان این سرزمین سوگند یاد می کنیم که تا برچیدن استبداد از میهن عزیزمان لحظه ای

از پای نخواهیم نشست

جمعی از بازداشت شدگان 18 تیر 1388

اردیبهشت هم اومد

2011-05-06T22:43:00.005+02:00

بازم زمین چرخید و سالی سپری شد و دوباره بهار و دوباره یه اردیبهشت دیگه. امسال بهار جالبی داریم توی هلند، همیشه هوای بهاری و آفتابی و خوشبختانه هم باد! چون اگه باد نیاد که دم می کنیم. خلاصه ازین بهتر نمی شد. من هم سرگرم آخرین ترم این سال تحصیلی هستم. هرچند که باز یک سال دیگه هم پیش رو دارم. منم سر پیری معرکه ای دارم ها!!! گاهی باید به درس خودم برسم و گاهی به درس خانومچه؛ بیشتر از یک ماهه که با بچه های معلول کار می کنم و بر خلاف انتظارم خیلی هم داره بهم خوش می گذره، اصلا ازین بچه ها روحیه می گیرم؛ بچه ی ده ساله ای که رو به زواله و همه هم می دونند که این بچه به زودی می میره، اما به همه ی ما روحیه می ده. خلاصه که خیلی خوشحالم ازینکه توی این مدرسه کار می کنم و روزهام با این بچه ها سپری می شه

--------------------------------

کتابی به دستم رسید به نام « کی خسرو» که چند روزی طول کشید تا با این تنگی وقت بتونم با دقت بخونمش. از سبک نثرش که بگذریم، نکته ی جالبش در جمله ی آخر بود، چیزی که همه ی ما داریم روزانه هزاربار تکرارش می کنیم، اما آیا عمل هم می کنیم؟ به نظر من که نه!!! البته مثل کامنت هایی که گاهی اینجا و گاهی هم توی فیس بوک می بینم دوستان و نادوستان لطف می کنند و می گذارند، همه برای هم خوب بلدند شعار بدند و روضه بخونند، به قول مادربزرگم باید گنجشک بشی و بری سردیوارشون بشینی ببینی توی خونه خودشون هم ازین بلبلی ها خبری هست؟ قسم می خورم که نه! اصولا ما عادت داریم برای هم روضه بخونیم و شعار بدیم و از هم ایراد بگیریم و بهم چیز یاد بدیم و خودمون گند بزنیم به زندگی خودمون و بعد هم به جای درمون زخم های خودمون دنبال ایراد دیگرون بگردیم تا سرپوش روی عیب و علت خودمون بگذاریم. اگه توی اوج ناراحتی، عصبانیت، غصه، دلتنگی، دلگیری، .... یادمون بیاد این لحظه که رفت هرگز برنمی گرده دیگه اینجوری همدیگرو دلخور نمی کنیم و اسباب رنج و غم هم نخواهیم شد. حالا منظورم این نیست که خودم الگوی خوبی هستم، می نویسم تا پیش از هر چیزی خودم هم یاد بگیرم. تکرار بهترین راه یادگرفتنه. از کوچکترین موضوعات زندگی داخلی تا پیچیده ترین مسایل اجتماعی، همه و همه سر نداشتن گذشت می تونه پیچیده بشه. البته این هم از طرفی موضوعی نیست که توی چند صفحه بشه خلاصه اش کرد، باید درباره اش کتابها نوشت و کورس ها براش توی دانشگاهها گذروند، اما اگه ساده تر نگاه کنیم، می شه توی این عبارت هم خلاصه اش کرد : هر لحظه ای که رفت دیگه بر نمی گرده، زندگی کوتاه تر از اونه که اینقدر سخت بگیریم

-------------------------

این خانومچه ی ما تازگی یاد گرفته که بخونه، اما جالبه که کتاب تازه که می گذارم جلوش خیلی باید مکث کنه تا کلمه به کلمه رو بتونه بخونه و متن رو بشناسه، اما وقتی داره تلویزیون نگاه می کنه و زیر صفحه ی تلویزیون اسم برنامه ی بعدی رو می نویسه، خیلی سریع می خونه که الان فلان برنامه رو می ده و بعد از اونم می خواد اون یکی رو نشون بده و آگهی هارو هم که سریع می خونه و برای منم تعریف می کنه. این تلویزیون با این بچه ها چه می کنه!؟!؟ البته اونم دوماهه که شبکه ی نیکلودیون رو شناخته و من نمی خوام که محدودش کنم تا حریص بشه وکم کم دارم نظرش رو بر می گردونم. حالا بماند که با چه ترفند هایی. خوشبختانه فارسی بلد نیست و اینها رو اینجا نمی خونه. دوشنبه دوستش اینجا بود و گفت که من از مامانم اجازه ندارم فلان برنامه رو ببینم و منم به خانومچه گفتم که پس خاموش می کنیم، چون شما هم به اندازه ی کافی پای تلویزیون بودین و الان بهتره برین بازی کنین، بعد دوستش گفت که البته اگه جای دیگه ای باشم می شه که ببینم ها! در حقیقت بچه خیلی دوست داشت این سریال آدامسی رو ببینه، اما چون مادرش سخت می گیره، اینجا دنبال مامنی بود که نیم ساعتی این برنامه رو ببینه. اینه که نمی خوام منم دخترم رو محدود کنم که از گوشه ی دیگه ای سر دربیاره

به نظر من واقعیت اینه که این کارتون ها و فیلم های سری، هیچ چیز بدی برای یادگیری بچه ها ندارند، اما خوب بالاخره آدامسی هستند دیگه، هی تکرار، هی تکرار و یک دور باطل، اما به بچه ی شش، هفت ساله هم به این سادگی نمی شه حالی کرد که این وقت کشی محسوب می شه، چاره ای نیست تا به موازات اون باشی و در لفافه بهش بفهمونی که اصلا وقت کشی چه مفهومی داره

--------------------------

من برم که خودمو برای یک آخر هفته ی نسبتا آروم آماده کنم

2011-01-29T00:40:00.004+01:00

یه وقت هایی، توی یه وادیی میفتی که دیگه قفل می شی. حرفتو نمی تونی راحت به زبون بیاری. اونقدر چیزهای ریز و درشت با هم روی سرت می ریزه که هیچ مفری ازون مخمسه نداری، اونوقته که تنهایی رو با سلول سلول بدنت حس می کنی، وبا ذره ذره ی روحت زهر تلخ تنهایی رو می چشی و چاره ای نداری. حتی نزدیک ترین کس ات هم نمی تونه کاری برات بکنه و تو حتی نمی تونی چیزی رو باهاش درمیون بگذاری

زورت هم به اونهایی که به نوعی عامل اصلی و فرعی بوجود اومدن این مخمسه هستند نمی رسه و دقیقا خودت رو توی یه چاه عمیق می بینی. هیچ کس دردتو نمی فهمه و نمی تونی از هیچ کس انتظار داشته باشی که توروبفهمه

مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش

بعد جسمت هم تحت تاثیر این فشار قرار می گیره و مشکل ات به توان چند می رسه. اونجاست که فقط باید سکوت کرد و منتظر موند تا یکی از گره ها باز بشه، چون چند گره کور که به هم بیفته دیگه کارت زاره. غرورت بهت اجازه نمی ده که از احساست حرفی بزنی و ... خلاصه کارت زار می شه

اونوقت می ری توی محاق! اونجاست که همه چیز و همه کس، خواسته و نا خواسته تورو بیشتر سوق می دند به ته اون چاهه

تازه اونجاست که همه ی معادلات به هم می ریزه، و تازه از همون نقطه ست که دردسر شروع می شه

سوؤ تفاهم ها یکی پس از دیگری ظاهر می شند

کسی رو که نمی خوای، می رنجونی. از کسی که انتظار نداری می رنجی و ... اونجاست که دیگه ... واااااااای

مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش

اونجاست که تازه می فهمی که کجای گرفتاری هستی و از اونجاست که باز باید از اول شروع کنی

--------------------------

اما

و اما

از اینجاست که باید دست روی زانو بگذاری و شروع کنی تا با آرامش دوباره از اول همه چیز رو بسازی

از اینجاست که هیچ چیزی جز امید راهگشای تو نیست. و این چیزی نیست که یک بار، دوبار، پنج بار اتفاق بیفته. متاسفانه و یا از جهتی هم خوشبختانه همیشه همین می شه یک نقطه ی عطف برای آغاز

مهم نیست که چند بار این رخ بده، مهم اینه که ازین افت و خیز به جاهای خوب برسی

2011-01-06T22:26:00.000+01:00

می خوام یه مدتی ننویسم

علت؟ مخفی

2010-12-27T11:41:00.003+01:00

این روزهای شلوغ و پر از چراغونی و خرید و بده و بستون پیشکشی هم از راه رسیدند و به زودی برای یک سال ما رو ترک می کنند و تا سال بعد چطور و در چه موقعیتی باز به سراغمون بیاند، خدا می دونه. و یا اینکه ما سال دیگه رو ببینیم یا نه، باز هم خدا می دونه. اما من توی این روزهای آخر سال اوضاع بهتری دارم، منظورم روحیه است. همونطور که توی پست قبلی نوشته بودم سعی کردم که تغییراتی توی الگوی زندگی روزمره بدم و الان هم برای نتیجه گیری زوده، اما حال خودم با این اشل بهتر شده.گاهی تغییرات اونقدر سریع و آنی رخ می دند که فرصتی برای تفکر نداری و زندگی خودش با وجه امری چیزی رو جلوی روت می گذاره و اگه مثل من لجباز باشی، هی جفتک می ندازی و همه هم به خودت برگشت می خوره، چون به حکم زندگی نمی تونی به این سادگی نه بگی. شاید یک جوون بیست ساله اینو قبول نکنه و بخواد که همه ی تصمیمات رو خودش شخصا بگیره، اما وقتی بارها این اتفاق برات بیفته یاد می گیری که همیشه هم ایده ی تو و حکم زندگی با هم منطبق نیست. گاهی تو چیزی رو می خواهی که اتفاقا زندگی هم همون رو تایید می کنه، خوب چی ازین بهتر. اما گاهی اینطوری نیست و در نهایت کارت به اشک منجر می شه. الان یک هفته رو تعطیلم و حالا دیگه نمی دونم با یک هفته تعطیلی چه بکنم؟!؟!؟ البته خیلی کار ها هست، درس دارم ، امورات منزل هست، ولی اینکه وقتی صبح ساعت ۱۰ میام توی آشپزخونه، گیجم که باید چه کنم؟ ساعت ۱۰ صبح رو یا سر کلاس درسم و باید درس بدم، یا با بچه های کوچک مشغول صبحانه خوروندن به اونهاییم و یا خودم سر کلاس درس هستم و باید درس بخونم. حالا برقراری این تعادل و پیدا کردن این مرکز، ماموریت این روزهای منه. دغدغه ها هم همیشه هستند و بهتره که آدم خودشو نخوره، این یکی برطرف بشه، بعدی میاد جاش. البته و صدالبته گاهی آدم می خواد که یک دغدغه ای رو برطرف کنه و اونقدر براش مهمه که حاظر می شه دو تای دیگه رو جای اون تحمل کنه، اما دیگه تاب تحمل این رو نداره، این توی همه زندگی ها هست، برای من هم هست، مثل همه آدم ها در طول تاریخ بشری. اما من فکر می کنم که خود این زمانی که طی می شه تا این دغدغه برطرف بشه هم چالش خوبیه. البته شاید هم من خودآزارم، بعید نیست!؟!؟!؟ خلاصه که من حالم بهتره. امیدوارم که توی این سال نویی که داره میاد خیلی گرفتاری های تلخ همه دود بشه و بره هوا، امیدوارم که اتفاق های خوبی توی ایران بیفته و هر لحظه دلم پیش دوستان و اقوام دربندم هست و متاسفانه از دست من و ما کاری برنمیاد، اما گوشه ی دلم همیشه درد و آهه

به امید روزهای خوب، آزادی گرفتارانمون وبرطرف شدن تنهایی ها

دلتنگی

2010-12-12T11:51:00.003+01:00

این روزها خیلی سعی کردم که روی خودم کار کنم و خودم رو آروم کنم. بعد از ۵ سال توی خونه نشستن و بچه داری، و به یکباره تمام وقت کار کردن و اونهم با اینهمه فشار و دغدغه، و نداشتن ساعاتی هر چند کوتاه و محدود در طی هفته برای خودم

و ... و ... و همه با هم باری شده بود روی دلم که نمی گذاشت راحت نفس بکشم. من نمی تونستم راحت وقت بسازم که با کسی حتی تلفنی گپ بزنم و این خودش مایه ی دلخوری هم از طرف مقابل می شد. درگیری های سر کار و باز شدن فاز جدید توی زندگی کاری و کنار اومدن با راهنما و .... خلاصه همه چیز دست به دست هم داده بود که کلاف سر در گم بشم و منفعل! طی چند روز گذشته خیلی سعی کردم که ذهنم رو خالی و بعد آروم کنم تا ببینم آخه دردم چیه؟!؟ به نتایج ساده ای رسیدم، اما بی فایده هم نبوده و نیست

من از خلوت خودم دورم و در نتیجه از علایق خودم دور، و دلتنگی سختی هم که همیشه همراهمه بار رو سنگین و سنگین تر می کنه. من فرصت خوندن چند صفحه کتاب فارسی ندارم، یا حتی مجله ی فارسی. مجله ی مورد علاقه ی هلندی ام هم رو نمی رسم کامل بخونم و وقتی شماره ی بعدی میاد در خونه هنوز قبلیه تموم نشده. زندگی من شده توی راه کار بودن و سرکار با بچه ها و بزرگسالان بودن و خونه به خانومچه رسیدن و گاهی(محض شوخی) درس خوندن و به زور خوابیدن

فعلا دارم الگوی روزانه ام رو تغییر می دم و نمی دونم به کجا می رسم، اما مطمینا به جاهای بهتر از این خواهم رسید

حالا باید فعلا تمرین کنم و اگه به جاهای خوب رسیدم که اینجا می ریزمشون روی دایره

روزمرگی

2010-11-06T21:31:00.003+01:00

این روزها مشغول درس و امتحانات هستم و از همه مسخره تر این پروژه ی چرند که یاد دوره ی راهنمایی هم نه، که دوره ی دبستان می افتم. این خانومچه هم درست توی همین گیر و دار افتاده روی دور بدی که نمی دونم به کدوم برسم. دلم لک زده برای کتاب خوندن، اما الان اصلا فرصتش نیست. البته نه کتاب اساسی و درست و درمون، همین که یه چیزی به فارسی بخونم و حالا هم اصلا نمی شه و چنین فرصتی نیست. چند سال سخت یا بهتر گفته باشم، فشرده ای رو پیش رو دارم. کار قبلی رو خیلی دوست داشتم، اما اصلا کاری رو که الان می کنم دوست ندارم، منتها دوست ندارم توی این بحران خریدار نداره! همینه که می گم چند سال سخت رو پیش رو دارم، همینکه این کار و درس رو چهارپایه ای تصور کنم که میخ و سیخ داره، اما باید تحمل کنم تا بتونم ازش بالا برم و به اون چیزی که می خوام( و البته نسبی هم هست) برسم. که تازه اون هم پایان ماجرا نیست، بلکه تازه از زیر صفر دراومده ام و باید تا زنده ام ادامه بدم و برم جلو. البته آدم اصلا از لحظه ای بعد هم خبر نداره و شاید همه چیز به نحو دیگه ای تغییر کنه. ولی فعلا برنامه ی پیش روی من اینه

نه ازون دوره ی مگس پرونی و بیکاری، ونه ازین دوره ی شلوغ و شور که نمی فهمم روز ها چه جوری شب می شه و راستش نمی فهمم شب ها هم چطور به صبح می رسند، با اینهمه خستگی خواب آروم هم ندارم

البته زندگی همینه. باز هم خوبه با اینهمه زیق و زوق، کلاس های آواز هست و جایی هست که توش اجبار زندگی نیست و هنوز هم می شه لحظاتی رو بدون اجبار و با علاقه گذروند

اما با تمام اشرافم به حقایق زندگی، نمی فهمم چرا اینقدر عصبانیم؟!؟ مثل اصغر ترقه می پپپپپرم هوا. این دیگه خیلی مزخرفه، اما هستم دیگه! چیکارش کنم

این روزها

2010-10-27T22:01:00.002+02:00

این روزها خیلی سخت می گذرند

میایی به زندگی عادی، اما تازه عادت کنی که خبر های ریز و درشت بمباردمانت می کنند. کلی اتفاق های ریز و درشت می افته که می مونی کدومشون رو زودتر راست و ریس کنی و به دور عادی برسی و روزمرگی هات رو ادامه بدی؛ اما اخبار بد و بدتر روی سرت هوار می شه و نمی دونی اول باید کدوم رو هضم کنی و به کدومشون اولویت بدی؟!؟ دوستت که بیش از یک سال هست که از اوین اومده بیرون و بلاتکلیف نسبت به حکمش باید هر دوشنبه بره دم اوین که بلکه بتونه با شوهرش ملاقات کنه؛ بعد سیل اخبار سرازیر می شه که ژیلا بنی یعقوب خودش هم به یک سال حبس تعزیری و ۳۰ سال محرومیت از روزنامه نگاری محکوم شده. واقعا در می مونی که چه واکنشی به این حکم مسخره نشون بدی! غصه ی بهمن کم بود، حالا ماجرای ژیلا هم بهش اضافه شد!!!!!! نمی دونم باید به ژیلا چی بگم! چه واکنشی به این حکم زیبا و ناب نشون بدم! واقعا توی بلا بودن یک داستانه و بیرون گود بودن یه جورایی دردناک تر. جای آروم نشسته باشی و به عزیزانت که توی دامن بلا گرفتارند چی بگی؟ چی از دست من و ما بر میاد؟!؟ از اون طرف می شنوی که دایی هنوز توی سی سی یو هست و حالش هم مساعد نیست و تازه تلفن اش رو هم قطع کرده اند! باز آدم در می مونه که به خانواده اش چی بگه! اونوقت اینجا هم در گیر کلی موضوع مسخره هستی که نمی تونی حرفتو به این ابله ها حالی کنی

تماست با دنیا قطع می شه

درس و امتحان می ریزه روی سرت

عزیزانت یا با مسایل سیاسی درگیرند و یا با نا مردی ها و تبعات اقتصادی طرهات این رییس جمهور نازنین

چه دردناکه که احساس کنی صدات به گوش دنیا نمی رسه و این همه غصه روی دلت تل انبار بشه

پاره های تنت گرفتار هزار مشکل ریز و درشت و با دل پر درد باید جوابگوی روزمرگی های اینجا هم باشی

به قول تلخون: آه، چه بد

اما این آه هم انگار توی خوابه

صدامون رو نمی شنوه

دایی جونم

2010-09-29T21:16:00.002+02:00

دایی عزیزم

پشتوانه ی همیشگی سختی هام

امشب شنیدم که حالت بهتره، البته نه اینکه خوب خوب شده باشی. امابهتر از اون وضعیتی که روز های گذشته داشتی

امیدوارم که هر چه زودتر بهتر و بهتر بشی و از بیمارستان بیایی بیرون، هر چند که اونوقت هم باز به خونه بر نمی گردی! اما دستکم می دونیم که روی پای خودت هستی

خدایا کی این روزها تموم می شه؟

کی می شه که باز بتونم صداشو بشنوم؟

کی میاد روزی که اگه به ژیلا تلفن بزنم، صدای مهربون بهمن رو بشنوم؟

کی میاد روزی که این کابوس پایان بگیره؟

کی می شه که شبها توی خواب، توی کوچه پس کوچه های تهران فراری و تنها نباشم؟

خدایا؟ صدام رو می شنوی؟

صدای اینهمه مادر چشم انتظار رو می شنوی؟

صدای اینهمه خانواده ی داغدیده و یا منتظر رو می شنوی؟

وای ازین صبرت! تو چه صبری داری

محسن صفایی فراهانی

2010-09-20T00:36:00.004+02:00

من خواهر بهمن هستم

اما با این دلشوره هایم چه کنم؟

چه خوشحال شدم وقتی شنیدم که بهمن و باقی همرزمان اعتصاب غذا رو شکستند و به بند عمومی برگشتند. اما حالا با

اینهمه دلشوره چه کنم؟ وقتی که دنیا خبر دار نشد که توی اون خونه به سر ما چی اومده بود، توی اون سالهای تلخ ۶۰، کسی که دغدغه ی من و خواهرم رو داشت کی بود؟ کسی که برای هر کاری که من سرش با دیگران درگیر می شدم، می نشست و با من منطقی صحبت می کرد و یادم می داد تا حقانیت ادعایم رو ثابت کنم کی بود؟ کسی که به جای هر نسبت فامیلی و دوستی، جای پدر نداشته ام رو پر می کرد کی بود؟ وقتی از غصه های پیش پا افتاده ی زندگی حرف می زدم، اون که با تحکم سرم داد می زد و می گفت دایی جون ازتو بعیده، کی بود؟

توی خواب و کابوس هم نمی دیدم که کسی زورش به این کوه صبر و مقاومت برسه

عزیز من؟ چه به روزت آورده اند که تو رو به این حال انداخته اند؟ تو آدمی نبودی که به هر تلنگر تکون بخوری؟

با تو چه می کنند؟

آخ چقدر جات خالیه!!! چقدر توی خونه جات خالیه!؟

چقدر توی روزهای دلتنگیم جات خالیه!؟

کی میاد روزی که تو باز مثل همیشه باشی و مثل همیشه سرم داد بکشی و بگی دایی جون از تو بعیده

کی تو ازون جهنم میایی بیرون؟

کی؟

بهمن

2010-08-19T00:20:00.002+02:00

بهمن عزیز
ای مهربون، توی این بازار داغ بگیر و ببند و بکش، وقتی می شنوم که از انفرادی اومدی بیرون خوشحال تر از پیش می شم. خوشحال تر از روزی که شنیدم اعتصاب غذا رو شکستین! صبوری تو روز گار رو شرمنده کرده
صبوری تو و هم بندیان تو
این روز ها که مرتب خبر های بد می شنویم و یک روز نگران خانواده ی محمد مصطفایی می شیم، فرداش دلشوره ی شیوا روزگارمون رو به هم می ریزه و روز بعدش دلواپس محمد نوری زاد می شیم، خوبه که خبری از تو بشنویم و یاد این استقامت و طاقت تو بیفتیم و یادمون بیاد که
بگذرد این روزگار تلخ تر از زهر

بهمن احمدی امویی

2010-08-08T10:04:00.000+02:00

بهمن عزیزم
برادر محجوب و مظلومم
تو که حجب و متانت ات سرآمد است
ببین که این حرکت بی باکانه ای رو که آغاز کردین، چطور به بار می نشینه؟
ببین که این بزدلان چطور اولین خواسته ی شما ها رو بر آورده کردند! امیدوارم که
هر چه زودتر خبر های خوب بعدی رو هم بشنویم
این صبر و مقاومت تو خدارو هم شرمنده کرده! این بی وجدان ها رو هم از رو خواهی برد
دیگه وقتی هیچ فریاد رسی نیست، می دونیم که خدا صدامون رو می شنوه
اما خدا هم ازین ظلم به ستوه اومده
اشک خدا رو نمی بینی؟

2010-08-05T22:04:00.002+02:00

من خواهر بهمن احمدی امویی هستم

برادر من از شامگاه سی خرداد 88 همراه همسرش در منزل خودشون دستگیرشدند و الان بیش از سیزده ما هست که بهمن در زندان به سر می بره. همسرش پس از آزادی از اوین همچنان در کنار بهمن بوده، منتها این طرف دیوار های سرد زندان. مثل باقی خانواده ها، بقیه ی همسران و مادران که زندگی شان پشت در زندان طی می شه

در این مدت گاهی با مکافات اجازه ی ملاقات با خانواده داشته و گاهی نه! گاهی می تونسته تماسی بگیره و گاهی نه .اما وقتی برای مرخصی به منزل اومده بود خودش از دوری از هم بندان و نفس کشیدن این طرف دیوار ها احساس شرمندگی می کرد. بهمن اونقدر پایبند اصول اخلاقیه که حتی حاضر نیست از مرخصی خودش که فرصتی موقتی بود لذت ببره . می خواست با همرزمان و هم بندان خودش هر لحظه همراه باشه. این رفتار انسانی بهمن حتی در ماههای اولیه که همسرش هم در بند بود، بازجوی اون رو هم تحت تاثیر قرار داده بود. والان با اینکه اون مثل بقیه ی عزیزان در بند به ناحق داره دوره ی محکومیتش رو طی می کنه الان تقریبا ده روزه که بنا به دلایلی نامعلوم ،همراه بقیه دست به اعتصاب غذای خشک زده. در تمام این مدت هنوز خانواده ها خبر ندارن که عزیزانمون در اعتراض به چی اعتصاب غذا کرده اند! مادران تهدید می شوند که نباید با رسانه ها گفتگو کنند و خبری به دست رسانه ها برسونند. کدوم خبر؟ مگه مادران خودشون خبر دارن که بچه هاشون برای چی، در اعتراض به چی دست به اعتصاب غذا زدن؟ مگه ما خبر داریم که بهمن برای چی بعد از بیش از سیزده ماه به انفرادی برگردونده شده؟

مادران هیچ ترسی از جون خودشون ندارن، اونها که تماسشون با بچه هاشون قطع شده، نه تلفن و نه دیدار و هیچ هیچ، از طرفی هم می دونن که حتک حرمتی بوده که اونها اینطور دارند اعتراض می کنن، فقط نگرانن که اگر با رسانه ای حرفی بزنن، شرایط داخل زندان سنگین تر ازین که هست بشه، باید مادر بود تا فهمید! تا بفهمی که حاضری بمیری اما خار به پای بچه ات نره. وحالا اینطور برادران و همسران و فرزندان ما در قرنطینه ی مطلق هستند ما فریاد دادخواهی سر می دیم و صدای بی صدای عزیزانمون رو به دنیا می رسونیم

اخبار سبز

2010-08-05T14:05:00.003+02:00

مدتیه که از برخی دوستان می شنوم که: چرا دیگه خبر روی شاختایی نمی نویسی؟ لازم دیدم که روی خود شاختایی علت رو توضیح بدم. در حقیقت برای عده ی زیادی از دوستان در ایران خیلی سخته که وبلاگ هایی که از طرف این بلاگر (بلاگ اسپات) ارائه می شه رو باز کنند. به این دلیل اخیرا فضای شاختایی هم خیلی خودمونی و شخصی شده و فقط درباره ی خودم و خانومچه می نویسم . البته من حرفی ندارم که مسائل روز رو هم بنویسم، اما اگه نشه خوند که فایده ای نداره! به هر حال من دلیلم رو نوشتم تا شبهه ای نباشه. اما اگه موردی هم لازم بود، چشم. همینجا می نویسم
شاختایی

یه خبر خنده دار

2010-08-04T19:06:00.002+02:00

پارسال این موقع زمین شدیدی خوردم و پشت پام کامل بنفش شد و شدم نقل دهان دوستان سبزی، حالا دلیلش بماند. هشت یا نه ماه پیش از پله افتادم و شش هفته پام توی گچ بود . الان هم با اینهمه دلخوشی یکی ازین موارد رو کم داشتم که امشب پیاله سوپ که تازه از قابلمه کشیده بودم برگشت روی پا هام. اولش شوکه شده بودم، بعد از صدای جیغ خانومچه به خودم اومدم، حالا هم یاد روند این پاهای بیچاره افتادم دیدم بد نیست اینجا این مورد رو هم بنویسم تا همه با هم بخندیم به این ماجراها. البته من ناله می کنم شما بخندید. فردا که کسی نیست بچه ام رو ببره مهد و باید با هم بمونیم خونه ناله ها تبدیل به ضجججججججججججججه می شه
برم که نمی تونم درست بنشینم
بابا منم داستانی شدم سر پیری ها

این روزها

2010-07-27T09:20:00.003+02:00

این روزها هر کسی برای خودش یک حال و هوایی داره. یکی عروسی داره و سرش به ببر و بیار گرمه. یکی عازم سفره و سرش به آماده شدن و خرید و اینها گرمه. یکی مهمون داره و سرش به آماده کردن خونه برای مهمونش گرمه. اما من نمی دونم خودمو توی کدوم قالب بگنجونم. ظاهرا سرم به روزمرگی و بچه داری و کار و .... گرمه، در حقیقت این این نیست. گیجم! هنوز گیجم و نمی دونم باید چطور آماده بشم.سعی می کنم که خونسرد بمونم و عادی باشم، اما اینطوری نیستم. یا دستکم از درون که اینطوری نیستم و شاید که ظاهرم هم نشون بده که گیج می زنم. اما هر چی هست که حس بدی نیست. خوشحالم. خوشحال و مضطرب! خدا کنه که این دوره زودتر سر بیاد چون نمی خوام که این چیزها بیمارم کنه. دستکم چیزهای خوب نباید آدم رو بیمار کنه، نه؟
شاید مدتی ننویسم
اینجوری بهتره تا به یک ثبات خُلقی برسم
آره همین کار رو می کنم

استعلاجی

2010-07-05T09:39:00.002+02:00

امروز خونه هستم. سردرد دارم. اما بنا گذاشتم که یک روز آروم رو برای خودم بسازم که همه ی روز رو هم توی رختخواب و اتاق تاریک نمونم. حالا سرم داره می ترکه بماند. من که از چهل سال پیش به خودآزاری مشهور بودم. می خوام دوتا فیلم از گری گوری پک ببینم. دو تا فیلم کلاسیک که سالها پیش دیدم و تقریبا هیچی ازشون یادم نمونده، شاید یه نمه از " کشتن مرغ مقلد" اما این روز رو باید تجربه کنم و بعد اینجا نتیجه اش رو اعلام می کنم.اینجا چند روزی گرما دمار از روزگار آدم های زپرتی مثل من درآورده. اما امروز هوا عالیه، فقط حیف که من از گردن به بالا عاجزم!!!!! حالا برم ببینم چه خواهم کرد

هیچ

2010-06-28T22:20:00.002+02:00

عنوان رو گذاشتم هیچ چون دیگه نمی دونم چه عنوانی انتخاب کنم
دیگه خیلی چیزها به هم ریخته
چند تا تغییر اساسی، با هم و با فاصله ی زمانی کوتاه رخ داده که انگار همه با هم برام سنگین بوده
البته گله ای ندارم، اما اینهمه با هم، خوب اساس وجودم رو زیر و رو کرده
حالا احساس می کنم که در حال دگردیسی هستم و مرحله ی جالب اما سختیه
----------------------------
خانومچه هم کمتر از من دچار نیست
به ویژه که به جایی رسیدیم که می بینه اون مامانی که بیست و چهار ساعت در اختیارش بود و فقط و فقط و فقط مال اون بود حالا دیگه اونطوری نیست. البته این بد نیست، چون دستکم یاد گرفته که به موقع احساسش رو هم به من بروز بده و این رابطه مون رو بهتر می کنه و کنتراست می ده به دنیای مادر و دختر. حالا اون می دونه که مامان اسباب بازی اش نیست و اون هم دنیای خودش رو داره و همین باعث شده که خانومچه هم دنیای خودش رو پی ریزی کنه
اما من سخت در تحولم، یعنی بدجوری چهارگاه ؛ اما خوبه که همه چیز در تغییره و خوبه که اینجوری باشه و امیدوارم که ازین دوره ی آبستن، فرزند دلچسبی به دنیا بیاد

دوباره سلام

2010-05-16T19:47:00.002+02:00

دیگه یادم نمیاد آخرین بار که نوشتم چی نوشتم و بنا بوده که بعدش چی بیاد
بعد از مدتهای طولانی و غم انگیزی حالا دارم می رم سر کار
البته از سپتامبر درس هم در کنارش شروع خواهد شد که خیلی باحال خواهد شد

برای کسانی که در ایران هستند خیلی نا آشناست، اما دوستان ساکن اروپا

می دونند که دستیار معلم چه کاری می تونه باشه. هسته ی کار که همون معلمی هست و با همون حواشی

از اونجایی که خیلی علاقمندم به غوطه خوردن در زجر و مصیبت، حالا هم به بزرگسالان باید درس بدم

مدرسه ای که به خارجی ها باید زبان هلندی درس بدیم، با عشق وافری که به این زبان با حال داشتم هرگز

در مخیله ام نمی گنجید که روزی در شرایطی قرار بگیرم که این زبان شیرین و دلچسب رو درس هم بدم

امیدوارم که بتونم دیگه به موقع بنویسم و اینقدر فاصله نیفته توی این صفحه

حالا هم برم که خودم و خانومچه رو آماده کنم برای فردا که دوشنبه هست و هفته ی نویی رو باید آغاز کنم

پس از اینهمه

2010-04-10T18:37:00.001+02:00

خیلی دلم می خواد بنویسم و خیلی حرف های بی ربط و با ربط دارم
اما با این کار اصلا وقت نمی کنم خودمو توی آینه ببینم
این هم روی دیگه ای از زندگیه دیگه
به زودی اینجا رو به روز می کنم

نوروز1389

2010-03-20T08:46:00.003+01:00

سال نو، سال 1389 رو با دلی پر از اندوه و دلتنگی برای از دست دادن عزیزان مون در 10 ماه گذشته و به یاد دوستانی که در بند هستند آغاز می کنم. اما باید هنوز امید داشته باشیم که سال برآورده شدن آرزو های ریز و درشت مردم باشد، سال تسلی و آرامش برای خانواده های داغدیده باشد،سال آزادی همکاران و دانشجویان دربند، سال شادی و دوستی و گرما؛ وسال رسیدن به آرزوهای شخصی تک تک همه مون
بهارتون سبز
دلتون شاد
لبتون خندون
و خواسته های دلتون متبلور
نوروز خجسته باد
مرسده و خانومچه اش

روزمرگی

2010-03-03T09:55:00.002+01:00

خیلی وقته که اینجا مطلبی نمی گذارم
یعنی از روزمرگی هام چیزی نمی نویسم
مدتیه که حال و روزم عوض شده و خوب و بدش باید در آینده قضاوت بشه.اما گاهی حالم خوبه و گاهی بد و این رو نشونه ی خوبی می دونم؛چرا که ظاهرا باید آدمیزاد اینطوری باشه دیگه! اما مدت درازی بود که من در یک حال و روز بسر می بردم و این رو طبیعی نمی دیدم. همچنان با خانومچه درگیری های روزانه مون رو داریم و با هم در کل کل بسر می بریم. من همچنان با امیدواری دنبال کار می گردم و دلم به موسیقی خوشه! اما اتفاق عجیب یا ناجور اینه که کتاب نمی خونم و چیزی هم نمی نویسم؛ این دلخورم می کنه!!!!! نمی دونم زیر سر این کامپیوتر هست که تنبل شده ام یا اینکه باز جوهر قلم ام خشک شده!؟!اما اصلا خوب نیست؛ به هیچ وجه.نوروز هم داره می رسه و با وجود سرما اما تغییری در هوای اینجا باعث شده که فرق بهار و زمستون رو بفهمیم و کم کم صدای پای بهار رو داریم می شنویم! خوبه؛ اینجوری شاید حس و حال آدم های خل و چل مثل من هم تغییر کنه و بخیه ای به آبدوغ بزنیم
امیدوارم از این سکون دربیام

نقل مطلب

2010-02-11T21:41:00.002+01:00

من نمی دونم چرا ما یادمون میره اینقدر زود من نمی دونم چرا ما یک چیز رو باید چند بار بهمون بگن من نمی دونم چرا هم میهنان من اینقدر عجول هستند خمینی در سال 1342 شروع کرد بر علیه شاه ماجرا درست کردن سال 1357 یعنی 15 سال بعد پیروز شدند
حالا به لطف امکانات و تکنولوژی که در خدمت اطلاع رسانی ست شاید بشود در زمانی کوتاهتر کاری کرد
اما نه 8 ماهه
...
والله برای زاییدن لااقل 9 ماه باید صبر کرد
چه رسد به رفرم
به نقل از دیلی نیوز

22بهمن

2010-02-08T13:13:00.001+01:00

End Oppression in Iran NOW!

February 11th, 5-7 p.mHolland
The Hague, in front of the Parliament
Amsterdam, Dam
Groningen, Vismarkt
http://iranpy.net/articles/610

فراخوان “اتحادیه سراسری دانشجویان اروپا” و “شبکه های جوانان ایرانی” به تظاهرات سراسری در اروپا همزمان با اعتراضات مردمی در شهرهای ایران در 22 بهمن

اعتراض سراسری در اروپا
علیه اوجگیری سرکوب، دستگیریهای بی رویه
شکنجه و اعدام شهروندان ایران

پنجشنبه 11 فوریه

Together with people in Iranian cities
on February 11th
Europe protests against arbitrary arrests, torture and executions in Iran
“End Oppression in Iran NOW!”
Due to local circumstances, the gathering will take place at a different time in some cities.
Aachen (Germany), Markt, 9 feb., 5-6 p.m.
Amsterdam (Holland), Dam, 5-7 p.m.
Ålborg (Denmark), Gammeltorv, 6 feb., 11.30-12.30
Århus (Denmark), City square, 4-6 p.m.
Berlin (Germany), Wilmesdorfer str. to Breitscheidplatz, 6 p.m.
Bern (Switzerland), Opposite the Iranian embassy, Thunstrass 68, 1 p.m.
Brussels (Belgium), Opposite the Iranian embassy, Franklin Rooseveltlaan ULB, 10 feb., 5-7 p.m.
Bucharest (Romania), Unii Square, 2-4 p.m.
Cologne (Germany)
Copenhagen (Denmark), in front of the Parliament, 6-7 p.m.
Frankfurt (Germany)
Gotenberg (Sweden), Götaplatsen, 4-6 p.m.
Groningen (Holland), Vismarkt, 5-7 p.m.
Hannover (Germany), Am Kröpke, 5.30-7 p.m.
London (England), Opposite the Iranian embassy, Princes Gate, SW7 16, 5-7 p.m.
Milan (Italy), Leonardo da Vinci square, 5 p.m.
Nurembeg (Germany), Lorenzkirche, 5-7 p.m.
Oslo (Norway), Stortinget, 4-5 p.m.
Paris (France)
Stockholm (Sweden), Sergels torg, 5-7 p.m.
The Hague (Holland), in front of the Parliament, 5-7 p.m.
Vienna (Austria), museumsquartier to Jauresgasse 5 p.m.
…
To be continued !

European Students’ Union
Iranian Youth Networks

more info:
www.iranpy.net
contact@iranpy.net

یادبود گوهرمراد

2010-01-07T13:25:00.001+01:00

کانون نویسندگان ایران:
به یاد غلامحسین ساعدی

• کانون نویسندگان ایران به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد درگذشت غلامحسین ساعدی، اعلامیه ای منتشر کرده است ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
پنج‌شنبه ۱۷ دی ۱٣٨٨ - ۷ ژانويه ۲۰۱۰

اخبار روز: کانون نویسندگان ایران به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد درگذشت غلامحسین ساعدی نویسنده ی توانای ایران اعلامیه ای با عنوان «به یاد غلامحسین ساعدی که قصه‌هایش کسی را به خواب نمی‌بُرد، که گُلبانگِ بیداری بود!» منتشر کرده است:

نزدیک به بیست‌وپنج سال از درگذشت غلامحسین ساعدی (گوهرمراد)، داستان‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس، روان‌پزشک، فعال اجتماعی، و از پایه‌گذاران کانون نویسندگان ایران می‌گذرد.
ساعدی نوشتن در نشریات ادبی را از سال ۱٣٣۴، در بیست‌سالگی، آغاز کرد. از ابتدا جانی شیفته داشت؛ به شیوه‌ی پزشکی مردمی از آموخته‌های خود بی هیچ چشم‌داشت برای درمان آلام و دردهای روانی نیازمندان بهره گرفت؛ با جلال آل‌احمد و احمد شاملو و با سیروس طاهباز و رضا براهنی طرح دوستی‌های پایدار ریخت و در شکل‌گیری کانون نویسندگان ایران نقشی موثر و جدی بازی کرد.
ساعدی سراسر ایران را از خلیج فارس تا کرانه‌های خزر، از کوهستان‌های غرب تا فراسوی کویر شرق درنوردید و لحظه ‌لحظه‌ی زندگی مردمان تهی‌دست، فراموش‌شده، مفلوک و درهم‌شکسته را با خمیره‌ی ذهن و ضمیر خود درآمیخت و در قلم جاری کرد. او وحشت و رمیدگیِ انسان را، به‌ویژه در این دیار، خوب می‌شناخت و با بهره‌گیری از دانش روان‌شناسی و جامعه‌شناسی خویش با چیره‌دستی آن را در داستان‌ها و نمایش‌نامه‌های خود دست‌مایه‌ قرار داد.
اجرای نمایش‌نامه‌های ساعدی، هم‌چون «آیِ باکلاه آیِ بی‌کلاه»، و ساخت فیلم‌هایی بر پایه‌ی آثار او، از جمله فیلم «گاو»، نقشی برجسته در آگاهی و خروش روشنفکری ایران در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ داشت. او با خلق آثار ماندگاری چون «عزاداران بَیَل»، «چوب‌به‌دست‌های وَرَزیل»، «دَندیل»، «ترس و لرز»، «پرواربندان» و مانند آن‌ و نوشته‌هایی در زمینه‌ی جنبش مشروطه، به روشنفکران و مردم آگاه، به‌ویژه مبارزان پیشروِ زمانه‌ی خویش، نشان داد چه توان‌مندیِ شورانگیزی در به تصویر کشیدن نیازها و دردهای اجتماعی دارد.
ساعدی که پس از کودتای ۲٨ مرداد سال ٣۲ چند ماهی بازداشت شده بود با انتشار آثار خود، و به‌ویژه با به نمایش درآمدن آن‌ها، آماج خشم و برخورد ساواک شد و در سال ۵۲ بار دیگر مدتی را در بازداشت به سر برد. در این دوره او را با وحشیانه‌ترین روش‌ها بازجویی و شکنجه کردند و تحقیر و آزار بسیار دید. این وهن و ستمی که بر او رفت روح حساس و هنرمند او را به‌شدت آزرد، و چشم‌انداز سختی‌ها و سیاهی‌های پیشِ رو نیز رنج و دردی چندبرابر در عمق جان او نشاند.
چنین شد که به انگلستان رفت و با همکاری شاملو روزنامه‌ی ایرانشهر را منتشر کرد؛ و در آن جا به‌روشنی نشان داد که چه‌ اندازه بی‌ادعا و صمیمی و نیازمند مهرورزی‌ست و چه شوری برای مبارزه در راه آزادی بیان و پیکار با ستم و سانسور و محرومیت انسان‌ها دارد.
آثار وهنی که در دوران بازداشت بر او رفته بود با رنجی که از بی‌نواییِ مردم می‌کشید درهم‌آمیخت و او را که سراپا شور بود شوریده‌تر کرد. در تمامی آثار «گوهرمراد» تنگ‌دستان، دهقانان مسکین، آدم‌های بی‌سواد و ساده‌لوح و رنج‌دیده حضوری چشم‌گیر داشتند، ستم‌گری‌ها و تبعیض‌های گسترده‌ که در رگ و پی جامعه تنیده بود به تصویر درمی‌آمد،‌ و فریاد رهایی برای ایستادگی در برابر «بلوری‌ها» به گوش می‌رسید.
چندی پس از تغییر رژیم در سال ۵۷، ساعدی بار دیگر هدف فشارهای حکومتی قرار گرفت و وهن و نکبت و وحشت را پیش روی خود دید. رنج‌هایش افزون و بار مسئولیت‌هایش سنگین‌تر شد، اما دست و بال خود را بسته‌تر دید. اوج‌گیری سرکوب‌های خونین و گسترده‌ی دهه‌ ۶۰، و حمله به دفتر کانون نویسندگان ایران در خیابان مشتاق، برای او راهی جز جلای وطن باقی نگذاشت. در پاریس، فعالیت اجتماعی و ادبی را از سر گرفت و همکاری با کانون نویسندگان در تبعید را آغاز کرد؛ و نمایش‌نامه‌ی «اتللو در سرزمین عجایب» را نیز نوشت تا گوشه‌ای دیگر از دردهای انسان را به تصویر بکشد. با این همه، چندان از کم‌حاصلی خود آشفته بود که می‌گفت هم می‌ترسد بخوابد و هم وقتی ناگزیر به خواب می‌رود می‌ترسد که بیدار شود؛ می‌گفت به فارسی و به زبان درد مردم ایران می‌اندیشد و در آن جا روزگار خوشی ندارد.
ساعدی سرانجام در آذرماه سال ۶۴ در پاریس درگذشت و در گورستان پِرلاشِز در کنار صادق هدایت آرمید. به باور ما و همه‌ی آزادگان، مسئول مرگ ساعدی فشارها و رنج‌ها و انزوایی بود که بی‌رحمانه بر او تحمیل شد. «گوهرمراد» نه‌تنها از درخشان‌ترین چهره‌های ادبیات فارسی‌ست، که از نظر سَبک و رویکرد و ارزش ادبی شانه به شانه‌ی داستان‌نویسان بزرگ جهان می‌ساید. دریغا که فرصت نیافت توان آفرینندگی خود را برای پرواز به اوجی دیگر به کار گیرد، که بی‌شک جایگاهی بلندمرتبه‌تر از این نیز درخور او بود.
مراسم یادبود ساعدی که خانواده به همراه دوستان و دوستداران او در مسجدی در تهران بر پا کردند به صحنه‌ی یورش وحشیانه‌ی کسانی تبدیل شد که برآشفته از نام و یاد و یادگاران ساعدی چماق بر کف گرفته و کف بر دهان آورده بودند. سیزده‌سال زمان می‌خواست تا آشکار شود که آن جماعت چماق‌به‌دست از قماش آمران و عاملان قتل‌های سیاسی سال ۷۷، موسوم به قتل‌های زنجیره‌ای، بوده‌اند.
باری، غلامحسین ساعدی، نویسنده‌ی ژرف‌اندیش و چیره‌دست، پیکارگر راه آزادی‌ بیان و اندیشه، مردم‌پژوه، روان‌پزشک انسان‌دوست و جامعه‌نگر،‌ و عضو صمیمی کانون نویسندگان ایران را هرگز از یاد نمی‌بریم. خاطره‌ی او جاودانه است؛ و قلمرو نقد ادبی در شناخت و کاوش آثار او هنوز گام‌های نخست را برمی‌دارد.

کانون نویسندگان ایران
دی‌ماه ۱٣٨٨

2010-01-07T13:22:00.000+01:00

من کی هستم؟
من« دوشيزه مکرمه» هستم، وقتي زنها روی سرم قند می سابند و همزمان قند توي دلم آب مي شود.
من «مرحومه مغفوره» هستم، وقتي زير يک سنگ سياه گرانيت قشنگ خوابيده ام و احتمالاً هيچ خوابي نمي بينم .
من «والده مکرمه» هستم، وقتي اعضاي هيات مديره شرکت پسرم براي خود شیرینی 20 آگهي تسليت در 20 روزنامه معتبر چاپ می کنند .
من «همسري مهربان و مادري فداکار» هستم، وقتي شوهرم براي اثبات وفاداري اش البته تا چهلم- آگهي وفات مرا در صفحه اول پرتيراژترين روزنامه شهر به چاپ مي رساند

من «زوجه» هستم، وقتي شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه روز به حکم قاضي دادگاه خانواده قبول مي کند به من و دختر شش ساله ام ماهيانه فقط بيست و پنج هزار تومان ، بدهد.
من «سرپرست خانوار» هستم، وقتي شوهرم چهار سال پيش با کاميون قراضه اش از گردنه حيران رد نشد و براي هميشه در ته دره خوابيد.
من «خوشگله» هستم، وقتي پسرهاي جوان محله زير تير چراغ برق وقت شان را بيهوده مي گذرانند.
من «مجيد» هستم، وقتي در ايستگاه چراغ برق، اتوبوس خط واحد مي ايستد و شوهرم مرا از پياده رو مقابل صدا مي زند.
من «ضعيفه» هستم، وقتي ريش سفيدهاي فاميل مي خواهند از برادر بزرگم حق ارثم را بگيرند.
من «بي بي» هستم، وقتي تبديل به يک شيء آرکائيک مي شوم و نوه و نتيجه هايم تيک تيک از من عکس مي گيرند.
من «مامي» هستم، وقتي دختر نوجوانم در جشن تولد دوستش دروغ پردازي مي کند.
من «مادر» هستم، وقتي مورد شماتت همسرم قرار مي گيرم چون آن روز به يک مهماني زنانه رفته بودم و غذاي بچه ها را درست نکرده بودم.
من «زنيکه» هستم، وقتي مرد همسايه، تذکرم را در خصوص درست گذاشت ماشينش در پارکينگ مي شنود.
من «ماماني» هستم، وقتي بچه هايم خرم مي کنند تا خلاف هايشان را به پدرشان نگويم.
من «ننه» هستم، وقتي شليته مي پوشم و چارقدم را با سنجاق زير گلويم محکم مي کنم و نوه ام خجالت مي کشد به دوستانش بگويد من مادربزرگش هستم... به آنها مي گويد من خدمتکار پير مادرش هستم.
من «يک کدبانوي تمام عيار» هستم، وقتي شوهرم آروغ هاي بودار مي زند و کمربندش را روي شکم برآمده اش جابه جا مي‌کند.
من «بانو» هستم، وقتي از مرز پنجاه سالگي گذشته ام و هيچ مردي دلش نمي خواهد وقتش را با من تلف بکند.
من در ماه اول عروسي ام؛ «خانم کوچولو، عروسک، ملوسک، خانمي ، عزيزم،عشق من، پيشي، قشنگم، عسلم، ويتامين و...» هستم.
من در فريادهاي شبانه شوهرم، وقتي دير به خانه مي آيد، چند تار موي زنانه روي یقه کتش است و دهانش بوي سگ مرده مي دهد، «سليطه» هستم.
من در محاوره ی ديرپاي اين کهن بوم ؛ «دليله محتاله، نفس محيله مکاره،مار، ابليس، شجره مثمره، اثيري، لکاته و...» هستم.
دامادم به من «وروره جادو» مي گويد.
حاج آقا مرا «والده آقا مصطفي» صدا مي زند.
من «مادر فولادزره» هستم، وقتي بر سر حقوقم با اين و آن مي جنگم.
مادرم مرا به خان روستا «کنيز» شما معرفي مي کند ...
واقعاً من کی هستم؟

2009-12-29T09:53:00.000+01:00

مهین

2009-12-27T12:41:00.003+01:00

دیشب خواب می دیدم که مهین با مانتو و مقنعه، مثل روز های دانشکده اومده و جایی بودیم که در گیری بود، درست مثل صحنه هایی که امروز در ایران جاریست. اماحرف نمی زد، گیج بود. می گفتم که مهین چرا ساکته؟ این ژست اصلا به مهین نمی خوره و بین اون در گیری ها و جیغ ها و دود و آتش شنیدم کسی می گفت بابا بعد از اینهمه وقت که روی تخت بیمارستان بوده حالا دیگه حوصله نداره. و من تعجب می کردم که حتی به اندازه ی یک خبر نگار هم تحرکی نداره! مبحوت بود و نگران و فقط به این همه آتش و خون و فرار و درگیری نگاه می کرد

امروز صبح خبر به سادگی پخش شد

مهین رفت